Robert Baden Powell

Zijn jeugd Robert Stephenson Smyth Powell werd pp 22 februari 1857 in het Engeland van Koningin Victoria geboren. Zijn wieg stond in de Londense wijk Paddington aan de noordkant van Hyde Park. De vader van Robert, Professor Baden-Powell een natuurkundige en theoloog, stierf toen zijn zoon 3 jaar oud Was. Zijn vrouw stond toen alleen voor de taak om de 10, waarvan 3 geadopteerde, kinderen op te voeden. Henriëtta Powell vond dat ze haar kinderen, zodra ze daarvoor oud genoeg waren, in de gelegenheid moest stellen zoveel mogelijk zelf hun weg te zoeken in de wereld. En zo kwam het dat Robert al op jonge leeftijd samen met zijn oudere broers de rivieren afzeilde en de kusten verkende. Tijdens de vakanties werden er tochten gemaakt, waarbij de jongens zelf voor hun maaltijden zorgden, en overnachtten in de open lucht of in zelf gebouwde hutten. Al met al was het een tijd waarin 'Ste', zoals hij door zijn broers werd genoemd, veel dingen leerde die hem in zijn latere leven goed van pas kwamen. Zijn middelbare schooltijd bracht B.P. door op Charterhouse, een traditionele kostschool, die in de tijd dat hij er op zat werd verhuisd naar een plaats buiten London. Daar kon Robert zich in de bossen uitleven in het spoorzoeken. Hij leerde er hoe te sluipen en met een bijl om te gaan, op klein wild te jagen en dat ongemerkt (voor de leraren) boven een jagersvuurtje klaar te maken. Een briljante leerling was B.P. niet. Hij was echter ijverig en sportief en werd gewaardeerd vanwege zijn acteer- en tekentalent. Onder zijn medeleerlingen was hij erg populair. India Op zijn 19e jaar verliet B. P. de middelbare school. Aanvankelijk lag het in de bedoeling dat hij naar de universiteit zou gaan. Toen echter bleek dat hij, tot zijn eigen verbazing, met glans een open examen voor het leger doorstond, viel de keus op het laatste. Daar hij vrijgesteld was voor de tweejarige basisopleiding' werd B.P. direct uitgezonden naar India. Hij voelde zich verbonden met de soldaten, die daar onder zijn bevel stonden, en gebruikte nieuwe methoden om ze te trainen. Veel soldaten waren afkomstig uit de stad en niet gewend aan het buitenleven. B.P. nam ze in kleine groepjes mee de jungle in, en leerde ze hoe ze zich konden oriënteren met behulp van de zon, de sterren of een kompas. Hij leerde ze hoe ze gezond konden blijven; ziektes als malaria en dysenterie konden voorkomen, voor hun paarden moesten zorgen en nog veel meer. Deze manier van trainen, 'Scouting' genaamd, had succes en sprak de soldaten meer aan dan de gebruikelijke driloefeningen. Het leven in India was zwaar, maar de jonge B.P. had het er reuze naar zijn zin. Zijn favoriete vrijetijdsbesteding was de jacht op everzwijnen, het polospel en het maken van tochten door de rimboe. Om wat extra inkomsten te vergaren schreef hij artikelen voor de kranten. Zuid-Afrika In 1880 werd het regiment van B.P. verplaatst naar Afghanistan, een wild bergachtig land aan de noordgrens van India, en in 1884 vertrok men naar Zuid-Afrika. De taak die het regiment hier wachtte hing samen met de onderwerping van het zoeloevolk aan de Engelse kroon. Tijdens de expedities die werden gehouden, onderscheidde B.P. zich zowel door zijn gezond verstand als door de vaardigheden die hij zich a 1 sinds zijn jeugd had eigen gemaakt. Tijdens een jachtpartij op groot wild, verwierf B.P. zich de bijnaam M'hiala Panzi' ('Hij die liggend schiet'), toen hij liggend op zijn rug met het geweer tussen de knieën een nijlpaard in één schot velde. In de hierop volgende jaren werd Baden-Powell, die inmiddels verschillende malen bevorderd was, voor uiteenlopende doelen uitgezonden naar Malta, Ierland, de Goudkust, Matabelenland en India. In 1899 ontving hij de opdracht naar Zuid-Afrika terug te keren. Daar waren de Engelsen opgespannen voet komen te staan met de Nederlandse boeren, die zich gevestigd hadden in Transvaal en Oranje Vrijstaat. Spoedig daarna brak de Boerenoorlog uit, en het bekende beleg van het aan de noordgrens van de Kaapkolonie gelegen Mafeking. Het stadje Mafeking was een belangrijk centrum aan de spoorlijn naar Rhodesië (Zimbabwe). Er bevond zich veel spoorwegmaterieel en andere voorraden. Gedurende het beleg, dat 7 maanden duurde, was het door de boeren omsingelde stadje volkomen op zichzelf aangewezen. Dankzij Baden PowelI's uitmuntende leiderschap, zijn vindingrijkheid en humor, en ondanks het tekort aan voedsel en munitie en ondanks de boerenovermacht doorstond men het beleg. In Engeland. Waar men de ontwikkeling in spanning had gevolgd, was Baden-Powell zonder dat hij het wist, tot een nationale held geworden. Scouting for Boys. In 1903 keerde 'de held van Mafeking' terug naar zijn geboorteland, waar hij al spoedig werd bevorderd tot luitenant-generaal. Baden-Powell die gedurende zijn militaire loopbaan had getoond duidelijk nieuwe ideeën te hebben t.a.v. de training van soldaten, had deze ideeën in een in 1899 gepubliceerd boek 'Aids to Scouting' neergelegd. Het was een soort handboek voor soldaten en onderofficieren geworden, waarin adviezen stonden op het gebied van spoorzoeken, verkennen, schetsen, rapporteren en patrouilleformaties. Bij zijn terugkeer ontdekte Baden-Powell tot zijn verbazing dat zijn boek inmiddels zeer populair was geworden bij de jeugd, die het gebruikte om allerlei spelen te verzinnen. Nu, dat Baden-Powell na zoveel jaren terug was in Engeland, viel het hem op dat veel jongens zich slecht wisten te vermaken in hun vrije tijd. Hij kwam in contact met een bestaande jeugdorganisatie, 'The Boy's Brigade'. In overleg met de leider hiervan begon BadenPowell de ideeën, die hij had neergelegd in 'Aids to Scouting' om te werken voor de jeugd. Het was de bedoeling om op die manier tot een aanvullend activiteitenprogramma te komen, dat bestaande jeugdorganisaties als 'The Boy's Brigade' voor meer jongens aantrekkelijk moest maken. De vraag was natuurlijk of het nieuwe spelaanbod zou aanslaan, en B.P. die vond dat je nooit op theorie alleen mocht bouwen, nam het besluit zijn ideeën tijdens een kamp in praktijk te brengen. Het in de haven van Poole gelegen eilandje Brownsea, dat Baden-Powell kende uit de tijd dat hij zeiltochten maakte met zijn broers, leek een ideale plek. De eigenaar van het eiland, Charles van Raalten, gaf onmiddellijk toestemming tot het houden van het kamp. Nadat een groep van 20 jongens was samengesteld, waarvan er 10 afkomstig waren van de afdeling van de Boy's Brigade in Poole en Bornemouth, en nadat de nodige voorbereidingen waren getroffen, kon het kamp van start gaan. Het werd een groot succes! Baden-Powell hield in het hele land lezingen over zijn ideeën, en het enthousiasme bij het publiek was groot. Een bewonderenswaardige prestatie leverde B.P. vervolgens door naast zijn drukke werkzaamheden bij de cavalerie, tijd te vinden tot het schrijven van het handboek 'Scouting for Boys'. Om aan de brandende belangstelling te voldoen verscheen 'Scouting for Boys' in gedeeltes in 14daagse afleveringen, die in grote oplagen werden gedrukt. In feite werd met het verschijnen van 'Scouting for Boys' het startsein en de grote stimulans gegeven tot het van de grond komen van de Padvindersbeweging. In snel tempo volgden de ontwikkelingen nu elkaar op. Het verschijnen in 1908 van het weekblad 'The Scout', waarin elke week een bijdrage van B.P. was te vinden, een tweede kamp onder leiding van B.P. in datzelfde jaar en de oprichting van het hoofdkwartier in Londen. In 1909 kregen de zeeverkenners vorm. B.P. ’s oudste broer, Warrington, schreef het handboek voor deze speltak. Ook meisjes voelden zich aangetrokken tot de beweging, en B.P. haalde zijn zuster Agnes over om 'Scouting for Boys' om te werken voor meisjes. Ondertussen bezocht hij zelf verschillende landen, waar hij de ontwikkeling van Scouting aanmoedigde. In 1910 nam B.P. op aandringen van Koning Edward Vil ontslag uit het leger om zich helemaal aan de Scoutingbeweging te kunnen wijden. In 1912 ontmoetten B.P. en Olave St. Clair Soames elkaar. Ze trouwden in datzelfde jaar en kregen 3 kinderen. Al in 1913 speelde B.P. met de gedachte om een speciaal spelaanbod te starten voor' Junior Scouts', alhoewel die naam hem nog niet kon bekoren. Dit idee kreeg pas vorm toen B.P. hierover in contact kwam met zijn vriend Rudyard Kipling. Het welpenhandboek- gebaseerd op Kiplings Jungleboeken, verscheen in 1916. Een jaar later volgde het spelaanbod voor de 'Senior Scouts'. In 1930 werd Lady Baden-Powell gekozen tot de World Chief Guide. Sinds die tijd reisde ze met haar man over de hele wereld, om zo de ontwikkeling van de beweging te stimuleren, en hulp te verlenen waar dat mogelijk was. Sinds de begindagen had de Scoutingbeweging ook elders in de wereld grote navolging gevonden, en nog jaarlijks meldden zich nieuwe landen aan als lid van de beweging. In 1938 kwam er een einde aan de gezamenlijke reizen van Lord en Lady Baden-Powell. De Chief was toen al 81 en moest om gezondheidsredenen rust gaan houden. Het echtpaar besloot het landgoed 'Pax Hill te verlaten om zich vervolgens te gaan vestigen in Kenia. Van daaruit bleef B.P. de padvinders en padvindsters overal ter wereld stimuleren en gaf hij hen raad door middel van zijn boeken, brieven en radiotoespraken. Het uitbreken van de 2e Wereldoorlog, die ook aan veel Scouts het leven zou kosten, vervulde hem met grote droefheid. B.P. was er echter van overtuigd dat na de oorlog de padvindersbeweging weer zou opbloeien, en de mensen als vrienden bij elkaar zou brengen. Het einde van de oorlog heeft de Chief Scout niet meer meegemaakt. Zijn gezondheid ging achteruit en hij stierf op 8 januari 1941. Na de dood van haar man zette Lady B.P. haar belangrijke werk -voor de beweging voort. Zij deed dat onafgebroken tot aan 1973. Toen werd zij vanwege haar verslechterende gezondheid gedwongen hiermee te stoppen. Haar laatste jaren bracht de Chief Guide door in de haar door de Britse kroon ter beschikking gestelde appartementen aan Hampton Court Place in Londen. Zij stierf in juni 1977. Hiermee kwam definitief een einde aan het leven en werk van het echtpaar Baden-Powell. Wat bleef en wat blijven zal is echter de geweldige inspiratie, die miljoenen jongens, meisjes, en volwassenen overal ter wereld bijeenbrengt om het spel van verkennen te spelen.